MENÜ

Onur Akın – Mızıkacı Çocuk

papiksarki

76

Yok

Boynuna o yeşil fuları sarma çocuk
Gece trenlerine binme kaybolursun
Sokaklarda mızıka çalma çocuk
Vurulursun

Ara Şiir:
Korkusu kalmış içimizde terkedilmiş çocukların
Yitik yüzlü fotoğraflar duruyor siyah-beyaz
Kırık bir vazo masanın ortasında
Yıkık dökük odada
Susuz ve çiçeksiz

Tasını tarağını toplayıp gidiyor gökyüzü tepemizden
Korkusunu bırakıyor içimize,
Karanlığını.
Yalnızlık gibi bir şey düşüveriyor yüreğimizden
Korkusu kalıyor içimizde,
Susuzluğu.

Ne vakit insan kalırsa korkusuyla bir başına,
Ve yalnızlığı bir çığ gibi büyüyorsa
Sabahları erken kalkmalı daima
Traş olmalı,
Saçını ve sakalını taramalı
Ve en güzel giysilerle çıkmalı sokağa
Ki gün doğmuyorsa bir daha
Ve inancın kefesi bundan yanaysa
Ve artık ölümse korkunun soğuk adı
Düşüvermişse yüreğimize
Yapacak hiçbir şey kalmamıştır.
Mutluluk adına…

SON YORUMLAR